มะม่วงหิมพานต์ ::

รายละเอียด
คุณสมบัติ :	ประโยชน์ทางโภชนาการบำรุงกำลัง
คุณสมบัติทางเคมี :	กรดแอสคอร์บิค, เบต้าแคโรทีน, แคลเซียม, เฮ็กซานัล, เหล็ก, นูโคไซอะนิดีน, ลูโค, เพลาโกนิดีน, ลิโมนีน, ไนอะซิน, ฟอสฟอรัส, โปรตีน, ไรโบฟลาวิน, กรดซาลิซิลิค, ไทอะมิน, Trans-hex-2-enal

     มะม่วงหิมพานต์ เป็นต้นไม้สารพัดประโยชน์ของแถบอเมซอน พบมากในบริเวณพื้นที่ที่เป็นดินปนทราย ในเขตที่ราบตอนกลางของ อเมซอน ต้นที่เติบโตเต็มที่อาจจะมีความสูงถึง 15 เมตร ลักษณะลำ-ต้นหนา และโค้งงอ กิ่งก้านยาว คดเคี้ยว และมักจะยาวจนจรดพื้นดิน ต้นมะม่วงหิมพานต์ มีคุณประโยชน์มากมาย และให้ผลิตผลหลายอย่าง เปลือกไม้ และใบนำมาใช้ทำยา เมล็ดเป็นผลไม้ที่นิยมรับประทานกันทั่วโลก และมีมูลค่าทางการตลาดสูง แม้แต่เปลือกที่หุ้มเมล็ดก็ยังนำมาใช้ทำยาได้ นอกจากนี้ก็ยังมี “ผลมะม่วงหิมพานต์” ซึ่งนับว่าเป็นผลไม้ที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง เพราะอันที่จริงแล้ว มันไม่ใช่ผลไม้เลยแม้แต่น้อย มันเป็นฐานรองดอกที่ค่อย ๆ เจริญเติบโต จนกลายเป็นผล ซึ่งเรียกว่า “ผลปลอม” ผลปลอมจะมีขนาดใหญ่ นุ่ม ฉ่ำน้ำ เมื่อสุกจะมีรสชาติหวานหอม ตรงส่วนปลายสุดของผลจะมีเมล็ดงอกออกมา มีรูปร่างคล้ายไต.

     มะม่วงหิมพานต์ เป็นพันธุ์ไม้พื้นเมืองของประเทศบราซิลพบทั่วไปในบริเวณชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงหนือของประเทศ ชาวพื้นเมืองปลูกพืชชนิดนี้ก่อนที่ชาวยุโรปจะเดินทางมาถึงในช่วงปลายศตวรรษที่ 15 เสียอีก อย่างไรก็ดีมีหลักฐานบันทึกไว้ว่าชาวยุโรป “ค้นพบ” พืชชนิดนี้ในปี 1578 และนำมันไปปลูกที่อินเดีย จากนั้นก็นำไปปลูกที่อัฟริกาตะวันออก มันจึงได้กลายเป็นไม้พื้นเมืองของทางแถบนั้นในเวลาต่อมา ในศตวรรษที่ 16 ชาวยุโรปได้นำผลมะม่วงหิมพานต์ และน้ำของมันไปใช้ในการรักษาอาการไข้ ทำให้ลมหายใจหอมสดชื่น และบรรเทาอาการท้องร่วง ซึ่งอันที่จริง ชาวพื้นเมืองหลายเผ่าในบราซิลได้นำเมล็ด ผล และส่วนต่างๆ ของมะม่วงหิมพานต์เป็นยารักษาโรคหวัด นายเจมส์ ดุ๊ค รายงานว่า ผลมะม่วงที่ยังไม่สุก นำมาใช้รักษาอาการไอเป็นเลือด ยางจากผลใช้ทาแก้หูด ตาปลา และโรคผิวหนังต่างๆ น้ำผลมะม่วงหิมพานต์ประกอบด้วยธาตุแคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก และวิตามินซี (กรดแอสคอร์บิค).

ผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่น่าสนใจเกี่ยวกับผลไม้เมืองร้อน ผลมะม่วงหิมพานต์

ข้อมูลวิจัยล่าสุดจากการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ของผลมะม่วงหิมพานต์ พบว่า

1. ผลมะม่วงหิมพานต์ให้สารสกัดที่ต่อต้านการเจริญของเนื้องอก โดยในผลมะม่วงหิมพานต์จะมีสารอะนาคาร์ดิค แอซิด (Anacardic Acid) ซึ่งพบว่าสามารถออกฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของมะเร็งเต้านม (BT-20 breast carcinomas) ได้อย่างมีนัยสำคัญ
2. ผลมะม่วงหิมพานต์สามารถให้สารคาร์ดอล (Cadol) ซึ่งออกฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งในปากช่องคลอด (Hela epitheloidid cervix carcinoma cell) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้สารคาร์ดอลในผลมะม่วงหิมพานต์ยังออกฤทธิ์ต่อต้านเชื้อจุลินทรีย์และสามารถต่อต้านพยาธิได้ทุกชนิด
3. ผลมะม่วงหิมพานต์ให้สารประกอบจำพวกฟีนอลที่สามารถยับยั้ง "เอ็นไซม์ ไทโรซิเนส" ที่เป็นสาเหตุของการเกิดเม็ดสีคล้ำใต้ผิวหนัง รวมทั้งเป็นสาเหตุของการเกิดผ้า กระ จุดด่างดำ และรอยหมองคล้ำใต้ผิวหนังอีกด้วย.

ตำนานเกี่ยวกับเรื่องมะม่วงหิมพานต์ จากหนังสือนิทานไทย 50 เรื่อง เรื่องที่ 29

     ครั้งหนึ่ง หัวหน้าเทวดาบนสวรรค์เกิดป่วยขึ้นมา เหล่าเทวดาทั้งหลายต่างพากันไปเสาะหาผลไม้ชนิดต่าง ๆ เช่น มะกรูด มะนาว มะละกอ ส้ม ลิ้นจี่ ลำไย กล้วย อ้อย ฯลฯ มาคั้นเอาน้ำทำยารักษาแต่ก็ยังไม่หาย ตกกลางคืนเทพเจ้าผู้เป็นใหญ่องค์หนึ่งได้มาเข้าฝันว่าผลไม้ที่สามารถรักษาอาการป่วยครั้งนี้ได้นั้น มีอยู่ต้นเดียวและมีผลอยู่ลูกเดียวเท่านั้น ในป่าหิมพานต์ ลักษณะเป็นผลสีเหลือง ต้นเป็นไม้ใหญ่มีใบหนา แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมทั่วบริเวณที่ขึ้นอย่างกว้างขวาง

     เมื่อเทวดาทั้งหลายทราบเรื่องก็พากันเหาะไปเก็บมา ครั้นได้กินยาที่คั้นจากน้ำผลไม้แห่งป่าหิมพานต์แล้ว หัวหน้าเทวดาก็หายป่วยอย่างอัศจรรย์ ฝ่ายต้นแม่ของผลไม้นั้นก็มีอายุมากใกล้จะตาย ผลของมันจึงคิดว่าถ้าแม่ตายมันคงอยู่ไม่ได้ เพราะไม่มีต้นแม่คอยหล่อเลี้ยงอาหาร จึงคิดจะคายเม็ดออกมาให้หล่นสู่พื้น เพื่อที่จะได้งอกเป็นต้นพันธุ์ต่อไป

     ฝ่ายหัวหน้าเทวดาเห็นผลต้นไม้ที่เคยใช้เป็นยา กำลังคายเมล็ดเกือบจะร่วงลงดินอยู่แล้วก็ตวาดไปว่า “อย่าร่วง” ด้วยวาจาสิทธิ์เมล็ดผลไม้นั้นก็ติดห้อยอยู่กับผลด้านนอกมาตราบทุกวันนี้ คำว่าอย่าร่วงต่อมาได้เพี้ยนไปเป็น “ยาร่วง” ซึ่งเป็นชื่อเรียกมะม่วงหิมพานต์ของชาวใต้ ต่อมาได้เพี้ยนจากยาร่วงมาเป็น “มะม่วง” และเนื่องจากต้นพันธุ์ดั้งเดิมมีกำเนิดอยู่ในป่าหิมพานต์ จึงมีชื่อเรียกในปัจจุบันว่า “มะม่วงหิมพานต์”.